De Helenavaart maakt hier een haakse bocht en via een doorsteek is er een verbinding met het Kanaal van Deurne. Deze plek is in 2018 verkozen tot het mooiste plekje van de gemeente Peel&Maas.

De Helenavaart en het Kanaal van Deurne zijn hier via een doorsteek met elkaar verbonden. Die is hier na de tweede wereldoorlog gemaakt door de geallieerden. Vlak voor de huidige doorsteek lag tot aan het einde van de tweede wereldoorlog een bruggetje over het kanaal van Deurne. Van Meijel uit ging er een weg via dit bruggetje en van daaruit verder parallel aan de Helenavaart naar Helenaveen. Het bruggetje is in de oorlog vernield en door de doorsteek verder ook zinloos geworden.
In 2018 vond een verkiezing plaats voor het mooiste plekje van de gemeente Peel & Maas. De verkiezing werd gewonnen door onderstaande beschrijving van deze plek door Piet Blankers, secretaris van stichting VEEN.

Driesprong van Peelkanalen

Gebroederlijk lopen de twee kanalen over een lengte van vier kilometer naast elkaar. De tussenliggende afstand is slechts veertig meter. Wat een tijd en arbeidsverspilling!

Ter hoogte van de Brabantse grens verlaat de Helenavaart met een haakse bocht zijn tijdelijke metgezel, het kanaal van Deurne, en stroomt, de provinciegrens volgend, eerst in noordoostelijke richting naar Helenaveen en daarna in noordwestelijke richting naar Griendtsveen. De eeuwenoude hoogveenmoerasnatuur van een aantal Peelrestanten flankeert de kanalen: Scherliet, Zinkske en Heitrakse Peel liggen hier op een steenworp afstand. Eens trokken hier togers met een brede riem om hun borst de turfschepen voort; later gebeurde dat met sterke trekpaarden.

Op de plaats waar de Helenavaart afbuigt naar het noorden ligt mijn mooiste, favoriete plekje van Peel & Maas. De historie is hier nog voelbaar aanwezig. De rare knik in de Helenavaart was bedoeld om Limburgers te beletten ’s-nachts stiekem turf te gaan steken op Brabants grondgebied. Aan de kilometers lange samenloop van de twee Peelkanalen lag een ruzie ten grondslag tussen de gemeente Deurne en de vervenersfamilie Van de Griendt. Onze voormalige gemeente Meijel spon er garen bij door (tegen fikse betaling!) een stuk grondgebied ter beschikking te stellen aan de gemeente Deurne.

Bij het bankje aan de kanalendriesprong, gelegen aan het smalle door de stichting VEEN aangelegde struinpad dat dwars door akkers, weilanden, bossen en velden voert, zit ik graag te mijmeren. Links en rechts van me vertonen boomstammen de vraatsporen van de bever, die zijn burcht heeft net voor de driesprong. Aan de overkant zit nog een diep gat in de grond waar in de oorlog een Duits geschut heeft gestaan. De geallieerden liepen hier vast in de drassige bodem. Niet voor niets heet de weg aan de overkant van de lage, natte bloemrijke weilanden: de Vuurlinie. Die weilanden zelf met de karakteristieke naam ’t Molentje vormen het hoogst gelegen weidevogelgebied van Nederland. Ze liggen in een voormalig Maasdal, dat hier in de ijstijd in de hard bevroren ondergrond werd uitgeschuurd. In het voorjaar hoor je er de langgerekte roep van de grutto en het rollende geluid van de wulp. Een deel van die weilanden is afgegraven waardoor een vogelrijke plas ontstond, die (ik zeg het met enige schroom, maar ook met een beetje trots) officieel mijn naam (Blankersplas) heeft gekregen als dank voor jarenlange inzet voor natuur en landschap.

Zittend op het bankje klinkt regelmatig de roffelende hamerslag van de specht uit een van de oude eiken die het kanaal flankeren. Met een harde klap van zijn staart duikt de bever weg onder het wateroppervlak en laat een V-vormig rimpelend patroon achter, dat langzaam wegebt…..

Op dit mooiste plekje van Peel & Maas vervlechten natuur en (cultuur) historie zich met mijn eigen geschiedenis tot een tastbaar, uniek geheel!

Contact gegevens

Email:

NL52TRIO0391184776 t.n.v.Stichting VEEN

 

Laatste nieuws

Logo Stichting DOEN